Biri kırka yaran düşünce...

          Almanyada Gerçekten Anadil ve Türkçe Yayın Hakkı İstiyor muyuz?  

    Avrupa’nın bir çok ülkesinde Türkiye kökenli beş milyona yakın insan yaşıyor. Bunların yarıya yakını 40 yılı aşkındır Almanyada yaşıyor. Bu ülkelerde özeliklede adım adım Anadil Dersleri kaldırılmakta ve gider ayak Radyo ve Tv yayınlarının olanakları ortadan kaldırılmaktadır.

   Almanyada Türkiye Araştırma Merkezi, Türk İşverenler Birliği gibi kurumlar başta olmak üzere bir çok örgüt, Federesyon ve dernek gibi sivil kurumlar Anadil konusu başta olmak üzere bir çok konuda toplantılar düzenlediler, basın açıklamalarında bulundular. Elbette hepsinde olumlu istemler ağırlıktaydı. Ancak bu istemleri gerçekleştirecek olan yetkili mercilere, yerli halka sorunu ulaştırma, onları ikna etme ve bu haksız davranışın karşısında bulunma konusunda büyük bir eksiklik göze çarpmaktadır. Örneğin  Anadil konusunda son düzenlenen yürüyüş ve toplantı için  yapılan dayanışma çağrısını başta Türkiye Araştırmalar Merkezi olmak üzere hemen hemen tüm örgüt, kurum ve yayın organları sadece Türkçe  açıklamalarla geçiştirdi.

   Önce bu yasaları bu içinde yaşadığımız ülkenin siyasi ve yetkili mercileri yaşama geçiriyor.

Bunların anladığı ve resmi dilleri bu ülkede Almancadır. İkincisi bu yetkili kurum ve siyasi organlar çoğunlukta bulunan bu yerel halkın  sesine kulak vermek zorundalar.

 Bu durumda azınlıklar yani göçmenler bu ülkelerdeki yasal her değişim için yerel halkı ikna etmek onları yanına almak zorundalar. Aksi halde kendimiz konuşur kendimiz dinlemiş oluruz.

 Elbetteki dernekleri, onların çatı örgütlerini (Federesyonları), İşveren ve Türkiye Araştırma Merkezi gibi kurumlarının çalışmalarını ciddiye almak ve onların olumlu çabalarının yanında yer almamız gerekir. Onlar bu çalışmalarını sadece biz göçmenler değil özellikle yerli halka ulaştırmalılar. Ancak bu yeterli değildir. Her insan yaşadığı bölgede aktif ve akıllıca davranmak zorundadır. Önce kendimize sormalıyız, “Türkçe dersleri okullarda Anadil dersi olarak okutulmak istenmiyorsa, Radyo ve Tv. yayınlarında artık Türkçeye kaldırma çabası varsa bundan birey olarak bizim sorumluluğumuz yok mu? Ayni şekilde her bölge, kent ve kasabada ki derneklerimizin, kurumlarımızın, yetkililerimizin hiç sorumluluğumuz yok mu?

   Bence Türkiyeli toplum hiç bir şeyi mücadele ederek almadığı için, bu gün var olan haklarında elinde bir sabun gibi kayıp gitmesini umursamamaktadır.

   Almanya, Hollanda ve Fransa başta olmak üzere Avrupalı ülkelerin yetkili mercileri önce araştırıyor. Ankatler yapıyor. Sonra karar veriyor. Burada yaşayan Türkiye kökenli olan çocuklarn sayısına bakıyor ve bunların yüzde kaçının Anadil derslerine katıldığını değerlendiriyor.

Çocuklarımızı Anadil derslerine yollamıyoruz, sonrada Almanya „Türkçeyi yasaklıyor“ diye bağır bağır bağırıyoruz. Ğstelik bunu Alman halkına  bu Dilin yararlarını anlatmadan yapıyoruz.

 Yayınlar içinde durumumuz aynı. Bu yılın başlarında kentimizin yerel Radyosu dinlenme oranını saptamak için bir anket düzenliyor. Tamda bizim Türkçe yayınımızın olduğu bir saatte bir Türk kahvesine gidiyorlar. İçeri erkeklerle tıklım tıklım dolu. Hepsi  İskembil oynuyor. İçeri siğare dumanıyla kaplı. Yerel ve yerel olmayan radyo için tek tek soruyorlar.

Yanıtlar gayet açık.“Dinlemiyoruz“, “Bilmiyoruz“, „Dinlemek için vaktimiz yok.“ Bir başkası araya giriyor ve şunları söylüyor „Bunlara sorun bakalım, son beş yıl içinde hiç radyo dinlemiş olanı var mı?“ Bu soruya yanıt “Arasıra” oluyor.

   O zaman Alman yetkili mercilerde şu soruyu soruyorlar: “Almanyada ortalama Derslikler 25 öğrenciden oluşuyor. Ancak Anadil dersi isteyenlerin sayısı bu rakamın yarısını bile bulmuyor. Halk yayınları içinde var olan nüfusun % 15 dinlemesi gerekir ki finanse edile bilsin. Bu da yok. Öyle ise neden bu kadar öğretmen, malzeme, bu kadar sosyal danışman, pedagog, muhabir vs. için ödenti? Ayrıca kira, sigorta ve malzeme  masrafı her zaman personal masraflarıyla başabaş gittiğini de hesaba katmak zorunluluğu var. Bu derslikleri ve yayınları ortadan kaldırmaktan başka bir çaremiz var mı?“

    Elbetteki Alman yetkilileri işin kolayını ve işlerine yarayacak olanı seçiyorlar. Ancak Almanyada Anadil dersi kaldırılıyorsa, Radyo ve TV yayınlarından Türkçe proğramlar kaldırılıyorsa bunun sorumluları Alman yetkilileri değil bizleriz. Bu konuyu 30 yıldır durmadan yazanlardan biriyim. Bir Dil bir kültür ancak kurumlaşmakla ve kurumlara akılıca sahip çıkmakla, ona zaman ayırmak ve katkıda bulunmakla yaşar. Biz 40 yıldır Avrupa anadılimizi, kültürümüzü tanıtmazı ve onu  başka milliyetlere ve yerli halka sevdirmeyi ihmal ettik. Biz bu Avrupa ülkelerinde yaşıyoruz ancak  çoğunlukla beyinsel olarak halen Türkiyenin bir kasaba ve kent kener mahlesinin kahve kültüründe, alışkanlığında kurtulmuş  değiliz. Eşit haklar elde edebilmemiz için önce var olan haklarımızı korumak için katkıda bulunmak ve onları bakıma alarak, koruyarak geliştire bileceğimizin bilincinde olmalıyız. Bu hakları geliştirmek içinde yerli halkı ikna için çaba harcayarak her eylemimizde onları yanımıza alarak hareket etmemiz gerekir.

Anadil ve yayın haklarımızı korumak için Türkiyelileri sokağa çıkmalarına çağrıda bulunmak ve Almanları bu konuda unutmak onları asıl olarak sokağa dökmek için çalışmamak büyük bir eksikliktir. Aydınlar Alman siyasetçilerin suyuna göre  hareket etmeyi değil, halkların eşit haklara kavuşması için üzerine düşeni yapmalılar. Ancak asıl olan topluluğun aydınlarla birlikte hareket etmesidir...  

-------------------->  MAKALE  ANASAYFASINA DÖNÜŞ -------------------------------------->