☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

☼

 Molla Demirel’in Edebiyat ve Şiiri Üzerine:

   “SEVGİ’NİN DÜŞÜ” ÜSTÜNE DÜŞSEL  ÇIĞLIK

                                                           Yunus Yaşar (Antalya)

   Molla Demirel’in “Sevginin Düşü” adını verdiği öykü dosyası yetmişli yıllarıma götürdü beni.

Henüz bir haftalık geçici (muvak-kat) işçiyken, işçi sınıfının örgütsel mücadelesine ketılmış, 

daha sonra da  bir ve iki nolu terım iş kolunda faaliyet gösteren T.İ.S. sendikasının Antalya 

Şube başkanlığını yürütmüştüm.

   İşçi arkadaşlarıma yapyığım ilk konuşmamda:

   “Bir kovan düşünün. İçerisinde arılar var. Arının görevi bal üretmek. Bir de kovanın sahibi var. 

Arıları geriden izler. Petekler dolduktan sonra ellerine eldivenlerini geçirir ve açar kovanın ağzını.

Bir tütsü verir. Dumanı gören arılar telaşla kovanı terk ederler. Kovan’ın sahibi üretilen tüm 

balları alır. Yerine birazcık bal birazcık da şerbet bırakır. İşte kovan sahibinin birazcık bıraktığı 

bala “ücret” , şerbette de her dört aydan dört aya Amerikan emziği gibi verdikleri “ikramiye” 

diyoruz. Kovanın sahibi patrondur. Arı ise işçi. Tütsü ise patron tarafından işçiye korku ve tehdit

arası olarak kullandığı işten atma ya da kovma. Bunlara karşın işçilerin örğütlenmesinde ve 

sınıfsal mücadelesinde aktif görevler üstlenen sendika ve sendikacılar.

   Sendika hakkı, toplu sözleşme hakkı ve grev hakkı birlikte var olması gereken haklardır. 

Bunlardan birinin yokluğu, diğerlerini de anlamsız kılar”vb. sözler söylemiştim. “Bunları neden 

anlattınız” diye sorabilirsiniz.

   Molla Demirel uzun yıllardan beri Almanya’da yaşıyor. Bizim insanımız “Almanya Gerçeği”ni, 

iş-ekme -sermaye çelişkilerini sorunlarını, acılarını sevinçlerini ve umutlarını yaşadığı ya da 

tanık olduğu olaylardan yola çıkarak oluşturmuş öykülerini. İşçi sınıfının düşsel çığlığı sanki...

   İşçiler üzerinde baskı uygulayan, toplu işçi çıkartan, ayrımcılık yapan, iş sağlığı ve iş güvenliği

kurallarını uygulamayan düzene eleştirel bir gözle yaklaşarak; sömürünün olmadığı, sevgi ve 

şefkate dayanan bir dünyanın ütopyasını çiziyor. İnsanın insanı ezmesinin, sömürmesinin 

ahlaksızlık olduğunu, bunu ortadan kaldırma çabasının ise insanın soylu görevi olarak insanlığı 

yücelttiğini duyuruyor okura...

  Almanyadaki Nazi yanlısı, şövenist, faşist dazlakların saldırıları ve bu saldırılara karşı direnen 

gurbetçi insanların mücadelelerini, oniki Eylül faşizminin yazarları, düşünürleri, aydınları, 

sanatçıları ve tüm demokrat insanları işkencelerden geçirirken, kitapları dahası tüm yazılı 

bilgileri “Düşman” olarak görüp, “insanlığın Refahı İçin” nasıl yasaklandığını, nasıl yakıldığını 

anlatıyor. Hem de sanatın estetiğini göz ardı etmeden yalın bir dille anlatıyor.

   Evinde iş yerinde güzellikler üreten kadının da emeğine hor bakanlar sömürüldüğünü, bütün 

bu açmazların eğitim işi ve bilinci olduğunun da altını çiziyor.

   Kısacası “Sevginin Düşü”nü anlatıyor Molla Demirel. Akıcı, yalın bir dil, soluklu, usta bir 

anlatımla. Ayrıntılara girmeden bazen kendi dilinden, bazen ikinci kişi ağzından.

   Düşler ki, aşkların göverdiği asal geçitlerden ağar bir başka göğe... Bir duru yılkı olur ışık 

hızıyla boşalan... Ya da sokaklarda pankart yüzlü çocuklar... Bisiklet sevinçleri vurur denize...

ay ve yıldızları ele geçirmenin yollarını arar... özgür bir dünyanın çoğrafyasını çizer yüreğini 

katarak...

   Elinize sağlık Molla Demirel. “Sevgi’nin Düşü’yle hoş geldin

Kasım 1995, Antalya  

------------->  Geriye Dönüş