AH İNSANLARIM

 

Ah insanlarım

Doldurmuş meydanları

Dalgalanan bir deniz sanki

Düşmanlarının saldığı bir yalanla

Boğacaklar eline geçse hani kendileri gibi

Karnı duymadan yatağa uzananı

Çocuğuna bir kalem

                  bir defter parası

Cüzdanında bulamayanı boğacaklar

 

Ah insanlarım

Birini öbürüne kırdırmak istiyor birileri

Silah depolarını boşaltmak için

Ve cebinizdeki son kuruşları da hesabına aktarmak için

Birileri kırdırmak istiyor

Başka nedendir bunca köylerin

Ve ekinlerin kül edilişi

 

Ah insanlarım

dökülmüşler Sahalara ellerinde bayraklarla

Denizlerdeki balıklardan

Kırlardaki çiçeklerden daha çok

Dostunu düşmanından ayırmadan

Sert kayaların yüzüne  çarpan deniz dalgaları sanki

 

Ah insanlarım yağmur altında

Çamurlu bir sahada

Taze fırınca

Bir paket çay ve

Yarım kilo şeker  dağıtılırken bedava

Bu kadar çok

Bir fırınca için

Bir avuç şekeri kapmak isteyen

Çocukları yaşlıları çiğneyecek kadar çok

Ah insanlarım kendisini

Ve düşmanını aynada görmeyecek kadar kör

 

Ah insanlarım

O kadar saf ki

Cüzdanında kalmış son kuruşu da almak için

İnancı da sömürülür

Rahatı bozulmasın diye zenginin

Katledilir ana rahminde doğacak çocuğu

 

Ah insanlarım

Elleri üretir bu çağdaş medeniyeti

”Bir dilim ekmek

Ve bir hırka yeter”  diyecek

Ve demokrasinin

Eşit hakların

Adaletin yüzüne bakmayacak kadar saf

 

Ah insanlarım

Siz bakmayın bana

Sivas’tan

Solingen’den ateşler içinde yandığıma

Oradan oraya  sürüldüğüme taşlandığıma bakmayın siz

Bilirim vicdan ve bilinç kapısına yanaşmak zorun da zoru

Daha zoru dostu düşmandan ayırabilmektir

Bu yüzden olmalı ki

Sizi   sadece yumurtlayan tavuk sanıp kümese sürenlerin

Önünde şapka çıkarıp onlara tüm dünya nimetlerini sunarsınız

Ve onlar adına beni hatta aynı karından dünyaya gözlerini açmış

Kardeşinizi vuracak kadar saf ve çocuksunuz

 

Ah insanlarım

Gözleriniz  o kadar kör ki

Sizi sömürenlerle savaşırken

Onlardan çok sizin elinizden fırlayacak

Bir bıçak, bir taş

Bir mermi ile vurulmaktan korkarım

Korkarım arkadan vurulmaktan

Ve kurduğum hayallerimin dökülüp kırılmasından

Bu saflığınızdandır benim bu kadar çok korkum

Ve bunca endişem

 

Ah insanlarım

Sopayı başınıza indirenler

Ve eli bir türlü cebinizde çıkmayanlar

belirler geleneklerin sınırını

O gelenekler adına

Ahlak adına

Yiğitlik ve mertlik adına

Kurşuna dizersiniz daha yirmisine ayak basmamış

Gencecik fidan boylu kekik kokulu kızlarınızı

Çınar boylu çelik kadar sağlam kardeşlerinizi

Göz yaşlarınızı göstermeden kimseye

İpini çekersiniz çocuklarınızın darağaçlarında

Benim ve çocuklarınızın katili olmak için

O kadar yiğit  ve o kadar çoksunuz ki

 

Sepet sepet sunulsa da size

 Eşitlik,

    demokrasi

                  adalet ve insanlık

Dönüp de el sürmesiniz

 Beye,

        ağaya sözünüz var

Onları kırmamak için katil olmak için

Sıraya girmiş insanlarım o kadar çokki

 

Ah insanlarım

Biz hep ezilen

Yoksulluğu hep kader bilen çoğunluk

Varlık denizinde yüzen onlar

Bizi ezen azınlık

 

Ah insanlarım

Ben hep ölüme kafa tutum

Öbürü hep ölüm fermanımı yazan oldu

Sizse hep bir dilim ekmek

Bir hırka yeter demekle de kalmadınız

Çoğunluğu sömürenleri

Ve ezenleri

Yani güçlüyü alkışlayan oldunuz

Işıkların altında elinize ne geçtiyse

Savurdunuz

Oysa yıkılan ben değil siz oldunuz

 

Ah insanlarım

Siz öldürmek için sizi o kadar çoksunuz ki

Ve düşmanınız görmeyecek kadar kör

Hatta kendinizi aynada görmeyecek kadar körsünüz

Bense size yaşamını adamış bir deli...

 

 

Haziran 2007

 

 

 

 Şiirler Listesine  Dönüş --------->