ELLİ KOLU BAĞLANIYOR SÖZCÜKLERİN

Prof. Hasan Pekmezci’ye

 

Ana karnına düştüğü andan itibaren tomurcuk açan taze gül gibi

Doyum olmaz kokusundan

Hiç bir müzisyen veremez onun sesinin zevkini

Hiçbir kuş sesi de veremez o sesi

Yanaklarında açınca mutluluk tomurcukları

Yarar içindeki tüm karanlığı

 Gecenin kucağından alır yıldızları

Akıtır içine / Bir başka güzelleşir dünya

Hiç bir mücevher

Hiçbir servet alamaz onun bakışlarının yerini

 

Dünyayı bir başka seversin

Kanından akıp gelen çocuk sesiyle

Sevdana sevda katar

Çocuk gülüşüyle seversin yaşamı tadarsın mutluluğu

Her sabah uykuda uyanınca güneşten daha çok

Çocukların gözlerinin ışıltısını görmek istersin

 

Oysa hüznün gölgesi bile düşse çocukların yanaklarına

Kan akar içine

Her zaman karanlığı yıldızlar gibi yaran gözlerden

Parlar mı mutluluk ışıltıları

Her zaman onların yanaklarında pembe pembe açar mı gülücükler

Mutluluk çiçekleriyle donanır mı yaşam

Değil

Hiç beklenmeyen bir tufan gibi geliyor o kötü şansızlık

Kötü kader, zulümü mi Feleğin

Yoksa adaletsizliği mi doğanın

Her neyse işte gelip kırıyor belini

Tomurcukları taze açan fidanların dallarını

Ve söndürüyor gözündeki ışıltıyı

İşte o an kararıyor güneş

Ölüyor ay gözyaşlarıyla karanlığa çekiliyor yıldızlar

 

Kucaklaşıyor doğanın adaletsizliği

Düzenin adaletsizliğiyle

Elli kolu bağlanıyor sözcüklerin

Dudaklarda bir bir soluyor sözcükler

Kırk yağlı kurşun saplanır gibi yüreğe

Damlalar buza kesilir kirpiklerde

Ve parçalıyor hüzün sabır taşlarını

Dudaklarından akar bu şarkı

Kara yerlere gireydi gencecik fidanların

Yanağında ki taze mutluluk çiçekleri yakan

Ve kulu kula kul eden akış

 

Münster, 11 Haziran 2011

   

      --------->  Şiir listesine dönüş  --------->