Yükselen Ölüm Ateşi

Yitirmişiz tüm duygularımızı

ve gözlerimizi yitirmişiz

Karanlıkta bir silah tutturulmuş ellerimize

Sıkıyoruz ha bire

Sıkıyoruz bebelerimizin yüreğine yüreğine

Karanlık dehlizlerde mil çektiler gözlerimize

Ellerimize tutuşturdular kardeşlerimizin

Ve bebelerimizin ölüm fermanını

Hani uçan kuşa taş atmaz

Kırmazdık gülü dalından

Vuruyoruz kardeşlerimizi

Sıkıyoruz bebelerimizin yüreğine yüreğine

Avlayacağız sabah uykusundaki güvercinleri

Vurmasak kıracaklar bacağını oturduğumuz koltukların

Ve sökecekler omuzlarımızdaki şeritleri ve yıldızları

Hani  her kalkışta derdik:

„Bağdat gibi şehir, kardeş gibi yar olmaz“

Bir anlamı yok öğrendiklerimizin

Yitirmişiz duygularımızı

Top ateşi ile yakıyoruz Bağdat’ı

Fırat ve Dicle’nin iki yakasını

Vuruyoruz kardeşlerimizi

Sıkıyoruz bebelerimizin yüreğine yüreğine

Basmazdık yerdeki karıncaya

Kıymazdık gülü dalından almaya

Vurmasak kardeşlerimizi güpe gündüz

Vuracaklar karanlıkta soğuk namluyu şakaklarımıza dayayanlar

Biz olurken kardeş katili

Onlar anasüttü kadar temiz sanki

Barış güvercinlerini vurmak ve vurulmak zorundayız

Yoksa kıracaklar bacağını oturduğumuz koltukların

Sökecekler omuzlarımızdaki şeritleri ve yıldızları

Top ateşinde eriyor duygularımız

Ormanlar / Bahçeler

Kuşlar ve tüm canlılar

Vuruyoruz kardeşlerimizi aralıksız gece gündüz

Sıkıyoruz bebelerimizin yüreğine yüreğine

Fırat ve Dicle’nin iki yakasında

Yükselen ölüm ateşi

Bize biçilen rol kardeş katilliği

Bu senaryoyu

Ve ölüm fermanlarını yazanlar

Sütten çıkmış kaşık sanki...

24 Ekim 2007

 

 

 Şiirler Listesine  Dönüş --------->