Seni Arıyoruz Anne

 

Sen gideli anne

Dallar gönülsüz kayısı veriyor

Armut ağaçlarının yaprağına kül dökülmüş sanki

Boynu bökük tarlalarımızda ki fidanların

Suların akışında yok eski coşku

Kuşlar az uğrar oldu bahçemize

Hele güz kuşları temelli gelmez oldu

Komşular doğanın ilaçlanmasına

Bağlıyor bu olguyu ben yokluğuna

Elinden alırdın  avcının tüfeğini

Çocukların sapantaşını

Kuşlar ne yapsın kendisini

Tuzağa düşürecek bahçeyi

„ Böyle yazılmış kaderi doğanın“

dediğini anımsıyorum

Bense hep parmak atardım kadere

Sen gittiğinden beri o sözcüğü alıp

Çarpamıyorum duvarın suratına

Bir öksüz çocuk gibi sesiz

Duruyor balkonumuzda ki menekşeler

 

Her sabah yükselişiyle kuşların cıvıltısını

İçeri taşımak için pencereleri açardın

Torunlarına kuşları tanıtışını

Ve onlara dair anlattığın masalları anımsıyorum

Sen gideli artık kardeşlerim

Ve çoçukları sık sık gelmiyor bir araya

Yabancılaşıyor kuzenler

Bu o kır çiçeği kokusunu taşıyan nefesini

Başını gögsüne koyduklarında mutluluk veren 

Bahar sıcağını alamadıklarındandır

 Bir bilsen nasıl dargın bakıyor çocuklara

Tomurcuğa duran dallar

Oysa bahçemizde dallar senin için

Çocuklar için

Ve dünyayı güzelleştirmek için

Donanırdı renk renk çiçeklerle

Meğer evimize tarlalarımıza şenlik saçan

Akrabaları bir araya toplayan

Mutluluk yaşatan senin sıcaklığınmış anne

 

Bahçemizdeki ağaçları tek tek dolaştım

Her çiçekte yüzün, kokun

İnce, sevgi yüklü bakışın

Ve günde gögsünde ki o bahar sıcaklığı var

Yalnız ben değil çocukların, torunların

Ve yetiştirdiğin yüzlerce fidan seni arıyor anne

Biliyorum artık gelmeyeceksin sen hep toprağı sevdin

Rahat uyu anne...

 

30 Mart 2002

 ------->Ana Şiir listesine dönüş  ------->