Utanır Gün

 

Kara bulutlar düştü sabaha

Gözleri kan içinde gün ışığının

Sadece kalmadılar öksüz

Kopmuş kolu yitirmiş gözünü

Birinin sırtında özgürlük çuvalı

Öburü ölüm taşıyor adalet adına çocuklara

 

Denizlere akan zehir

Nesli tükeniyor balıkların

Parmaklar değince bilgisayar tuşuna

İstediği yeri vuruyor elektronik ayarlı bomba

Sadece kopan  bacakları değil

Bilyalar belini de kırmış ana kucağında çocukların

 

Artık sadece yer kürenin dönmesiyle

Gözlerini kapatmıyor gün

Gökten ve denizlerden ateş püsküren

Çelik kanatlı kartallar boğuyor günü

 

Kenetlenmiş çeneleri sanki konuşamıyor dil

Amerika kıtasında bir eşkiya satın aldı bu asrı

Ona biata durunca dört kıtanın şahları

Dünyanın dört bir yanı kan içinde karanlığa boğuldu

Suskunluktan utanıyor gün

 

Elektronik saatlere ayarlanmış bombalar

Bilmi adına yerleşti gökyüzüne

Dadal oğlu boşuna dememiş

“Delikli demir  çıktı / Balam mertlik bozuldu“

Bilgisayarın tuşlarıyla yollanan bombalı bilya

Vurulan ay ve güneş / Karanlığa boğulan gün

 

Ölüm bahasına aşk yükllenir acıları

Çocuklar ölümüne sever doğayı

Sussa dilim görmese gözlerim olanları

Güne akan çocuk çığlıkları

Parçalar yüreğimi

Bu çıldırmış asırdan gelir gün utanır zaman

 

Truvada yaşananalardan atların çektiği acı ne ki

Bu gün yaşanan kalleşliğin ve acıların yanında

Karabulutlar düşmüş sabaha yakılan köy ve ormanlar

Nehirlerden denize akıtılan zahir

Gelir zaman bu yaşanan asırdan utanır gün

 

Mayıs 2007

 

 

 

 Şiirler Listesine  Dönüş --------->